पत्रीका निकाल्ने काम वास्तवमा गाह्रो छ । त्यस माथि पनि साहित्यिक ।
२३ बर्ष भएछ कुल अंक । र, १९ बर्ष भएछ नाम परिवर्तन गरेपछि ।
यो बीचमा मैले बुवालाई सघाउने काम बाहेक कुनै ठोस् योगदान दिन सकेको छैन । रोजी रोटीको लागि अर्काको जागिर खानु परेपछि त झन् भनेको बेलामा टाईम निकल्न पनि गार्हो । कति कार्यक्रमहरु ब्यस्तताको कारणले छुटेका छन् । बुवालाई सोध्छन रे खै फलानो त हिजो आज आउँदैन नि । मेरा आफ्नै बाध्यता छन् । सबैलाई भनेर पनि साध्य छैन । तर, जतिले चिन्छन मायाँ गर्छन । म सक्रिय रुपले साहित्यमा लगोस् भन्ने चाहन्छन ।
उनीहरुको पनि स्वार्थ छ, त्यो, पत्रीका नमरोस् भन्ने हो । उनीहरु यो पत्रीकाको निरन्तरताको चाहना राख्छन । त्यो ठीक पनि हो । आफ्नै किसिमको पहिचान बनाएको यो पत्रीकाम हाम्रो रगत पसिना परेको छ । बुवाले पैसा छाप्ने बेलाको उर्जाशिल समय त्यस्मा लगानी गर्नु भएको छ । मैले आफ्नो बैश लगाएको छु । आमा रात रात भर बुवालाई भात खान कुर्दा कुर्दा पिर्कामै निदाउनु भएको छ । धेरै सहृदयी श्रष्टाहारुको श्रम र समय लगानी भएको छ । त्यसैले पनि पत्रीकाको निरन्तरता जरुरी छ ।
यो क्षेत्र प्रोडकटिभ होइन होला तर पनि यस्का आफ्नै पाठकहरु छन । यस्को आफ्नै योग्दान छ, साहित्यिक फाँटमा । कति पाठकहरुको बौदिक खुराक बनेको छ यो । त्यसैले पनि यस्को निरन्तरता जरुरी छ ।
अब बुवाको पनि उमेर बिस्तरै ढल्कदै छ । खट्न त खटि नै रहनु भएको छ, त्यैपनि अब बुवालाई अब आरमको जरुरी छ । अब पूर्णरुपमा मैले जिम्मेवारी लिने बेला आइसक्यो ।
एउटा संस्था छ त्यसको सल्लाहकारमा मलाई पनि राखेको रहेछ । अघिल्लो शनिबार मिटिंग थियो । त्यहाँ पनि एक दुई जनाले मलाई भन्दै थिए, पत्रीकाकै बिषयमा ।
हो, साहित्यिक पत्रीका चलाऊनु भनेको फलामकै चिउरा चपाउनु हो । यो, अग्निपथमा हिंड्नु निश्चय नै गार्हो हुनेछ । तर पनि यो अभियानलाई सबैको सहयोगमा अघि बढाउने सोच छ ।(क्रमश:)
(यो फन्टको कारण नेपाली टाईप गर्दा दीर्घ र्हस्व मिलेको छैन मिलाएर पढिदिनु हुनेछ ।)
